Λαμπεροί Blondie!
- Agni Katsioula
- Feb 20
- 10 min read
Updated: Feb 23
Debbie Harry, Chris Stein, η διάσημη τραγουδίστρια και ο ταλαντούχος κιθαρίστας το 1974, σχημάτισαν στη Νέα Υόρκη, την πρωτοπόρα new wave μπάντα. Με τεράστιες επιτυχίες μέχρι τις μέρες μας, το συγκρότημα έγινε παγκόσμια γνωστό για το εκλεκτικό μείγμα μουσικών στυλ, ενσωματώνοντας στην μουσική τους στοιχεία ντίσκο, ποπ, ρέγκε, φανκ και πρώιμης χιπ χοπ. Διάσημες φωτογραφίες του Martyn Goddard, από το μεσουράνημα τους το 1978, απολαμβάνουμε στην έκθεση “Blondie in Camera 1978” στην Barbican Music Library, στο Λονδίνο
-----------
Δείτε το videopodcast στο YouTube κάνοντας κλικ επάνω
Ακούστε το podcast στο Spotify κάνοντας κλικ επάνω, ή στο Spotify for creators κάτω
---------------------
Από την Αγνή Κατσιούλα
---------------------
Ο διάσημος Βρετανός φωτογράφος με τις καταπληκτικές λήψεις του, μας προσφέρει μια ξεκάθαρη ματιά, σε ένα συγκρότημα ακριβώς την εποχή που εκτοξεύτηκε στην επιτυχία και έγιναν όλοι τους σούπερ σταρ. Όλα γίνονται στην αμερικανική Μητρόπολη, μια καθοριστική χρονιά για την μουσική, την μόδα και το στιλ. Στην καρδιά όλων αυτών βρίσκεται η φωνή και η μαγνητική παρουσία της Debbie Harry, της οποίας το μοναδικό μείγμα τόλμης, λάμψης και πανκ στάσης ήρθε να ενσαρκώσει το πνεύμα της εποχής.
Ο Goddard ακολουθεί τους Blondie παντού, σε ζωντανές συναυλίες, ηχογραφήσεις, δωμάτια ξενοδοχείων, πάρτι στο θρυλικό Studio 54 και πέρα από αυτό, προσφέροντας μας, μια σπάνια ματιά στον κόσμο τους, με τις εικόνες να αποτυπώνουν τόσο σκηνοθετημένες, όσο και αυθόρμητες στιγμές.
Η έκθεση στην Μουσική Βιβλιοθήκη του Barbican Center μέσα από 50 επιλεγμένες εκτυπώσεις του θρυλικού φωτογράφου της ροκ σκηνής, απαθανατίζουν τους Blondie στο απόγειο της επιτυχίας τους και συνοδεύονται από εκτυπώσεις αφισών, εξώφυλλα άλμπουμ, αναμνηστικά περιοδειών και συναυλιών, φωτογραφικές μηχανές εποχής και φωτογραφικό εξοπλισμό αλλά και αντικείμενα από την ιδιωτική συλλογή του Alan Edwards, ο οποίος χειρίζεται τις δημόσιες σχέσεις των Blondie από το 1978 και μετά.
-----------
Το 1974 είναι μια χρονιά που άφησε το σημάδι της στην νεότερη αμερικάνικη ιστορία. Αυτή η κομβική εποχή για τις ΗΠΑ σημαδεύτηκε από τις συνέπειες της πετρελαϊκής κρίσης του 1973, και το εθνικό σκάνδαλο Watergate (Γουότεργκεϊτ} με την παραίτηση του Προέδρου Νίξον (Αύγουστος 1974) που επηρέασαν βαθιά την πολιτική ατμόσφαιρα παγκόσμια.
Ο Νίξον λοιπόν, γίνεται ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που παραιτήθηκε, οδηγώντας σε πολιτική αναταραχή και απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς, καθώς ο Τζέραλντ Φορντ αναλαμβάνει την προεδρία και απονέμει χάρη στον Νίξον.
Οι Δημοκρατικοί κερδίζουν έδαφος, όμως κοινωνικά οι εντάσεις συνεχίζονται καθώς υπήρξαν φυλετικές συγκρούσεις λόγω της αποφυλετικοποίησης των σχολείων. Ειδικά στην Βοστόνη σοβαρά επεισόδια και διαδηλώσεις ξέσπασαν σχετικά με τη μεταφορά μαύρων μαθητών σε σχολεία με “λευκούς” μαθητές.
Η Νέα Υόρκη όπου χτυπά η καρδιά της Αμερικής, θεωρήθηκε από πολλούς ότι "going to hell" (πήγαινε στην κόλαση) με πολύ υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας, βρώμικους δρόμους και ένα επικίνδυνο Central Park στην καρδιά της αμερικανικής Μητρόπολης.
Η πόλη βρίσκεται στα πρόθυρα της δημοσιονομικής κατάρρευσης, χάνοντας εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και οι κάτοικοί της φεύγουν προς τα προάστια, αναζητώντας καλύτερες και φθηνότερες συνθήκες ζωής.
Στις 7 Αυγούστου 1974, ο Γάλλος Philippe Petit (1949), περπάτησε πάνω σε ένα σύρμα ανάμεσα στους νεόκτιστους Δίδυμους Πύργους (WTC 1 & 2) του World Trade Center (Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου) που έγινε το νέο και χαρακτηριστικό σημείο της πόλης και της ανάπτυξής της, ως τα ψηλότερα κτίρια του κόσμου, μέχρι την καταστροφή τους στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 από τρομοκρατική επίθεση της Αλ Κάιντα, με δύο αεροσκάφη, προκαλώντας 2.753 θανάτους.
Η Νέα Υόρκη παρά την οικονομική κρίση που βιώνει, την εγκληματικότητα, τις καταρρέουσες υποδομές της -όπως έγινε με την υπερυψωμένη West Side Highway- παρέμεινε όμως ένα ζωντανό πολιτιστικό κέντρο.
Και ενώ ο Frank Sinatra εμφανίζεται στη Madison Square Garden (Οκτώβριος 1974), η μουσική καρδιά της πόλης χτυπά σε σκηνές που φέρνουν τον αέρα της ανανέωσης με πρωτοποριακούς νέους καλλιτέχνες, ήχους και τάσεις, που αποδεικνύουν ότι η Νέα Υόρκη παραμένει ένα κέντρο ριζοσπαστικής καλλιτεχνικής άνθησης παρά την περιρρέουσα παρακμή.
Μια τέτοια πρωτοποριακή σκηνή ήταν και το CBGB (Country, Bluegrass, Blues), ένα music club στο East Village στην καρδιά του Μανχάταν, που ξεκίνησε το 1973 ως ένα μπαρ για μηχανόβιους, που ενώ το όραμα των ιδιοκτητών ήταν να γίνει ένα στέκι για κάντρι και μπλουζ μουσική, σύντομα αναδείχθηκε σε έναν διάσημο και εμβληματικό χώρο για πανκ, ροκ και new wave συγκροτήματα, όπως οι Ramones, Dead Boys, Television, Richard Hell and the Voidoids, Patti Smith Group, Talking Heads και Blondie.
Είναι λοιπόν, 16 Αυγούστου 1974, που ένα μικρό γκρουπάκι οι Blondie έπαιξαν εκεί την πρώτη τους συναυλία, μαζί με τους Ramones, μάλιστα τότε, έπαιζαν με το όνομα Angel and the Snake. Το συγκρότημα αυτό, δημιουργήθηκε από τους Debbie Harry (Ντέμπι Χάρι, φωνητικά), και Chris Stein (Κρις Στάιν, κιθάρα) ως βασικά μέλη, οι οποίοι είχαν γνωριστεί το φθινόπωρο του 1973, ενώ ήταν μέλη των Stillettoes, ένα γκρουπ της περφόρμερ Elda (Stilleto) Gentile (1949-2018) το οποίο διαλύθηκε μετά από μερικούς μήνες.
Οι δυο τους, η Harry και ο Stein, βρέθηκαν πολύ κοντά και ξεκίνησαν μια στενή ρομαντική σχέση για τα επόμενα 13 χρόνια, όμως δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Το ζευγάρι μάλιστα, όταν ακολούθησε χωριστούς δρόμους στην προσωπική τους ζωή, από το 1985 και μετά, συνέχισε να συνεργάζεται σε επαγγελματική βάση.
Μερικούς μήνες – και μερικές συναυλίες – αργότερα, το συγκρότημα με τους Fred Smith (Φρεντ Σμιθ, μπάσο) και Billy O'Connor (Μπίλι Ο'Κόνορ, ντραμς) στην αρχική τους σύνθεση, αυτοαποκαλείται πλέον Blondie.
Το όνομα καθιερώθηκε καθώς η χαρακτηριστική φυσιογνωμία της Debbie κυριαρχούσε και όπως αφηγείται η ίδια, ενώ περπατούσε στο δρόμο οι οικοδόμοι και οι οδηγοί φορτηγών, της φώναζαν "Hey, Blondie!" (Γεια, Blondie!). Υπήρχε μια διάσημη χαρακτηριστική κόμικ φιγούρα από τη δεκαετία του 1930, που ονομαζόταν Blondie, που φαινόταν επιπόλαια, δηλαδή, μια χαζούλα ξανθιά που όμως αποδεικνύεται στη συνέχεια πιο έξυπνη από τους υπόλοιπους χαρακτήρες του κόμικ.
H Debbie Harry γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1945 ως Angela Trimble, στο Μαϊάμι της Φλόριντα και πήρε το όνομα Deborah όταν υιοθετήθηκε σε ηλικία τριών μόλις μηνών από τον Richard και την Catherine Harry από το Hawthorne του Νιου Τζέρσεϊ. Η ίδια αργότερα αποκάλυψε ότι ως ενήλικας, προσπάθησε να συνδεθεί με τη βιολογική της μητέρα, η οποία αρνήθηκε καν να τη γνωρίσει.
Το ενδιαφέρον της Debbie Harry για τη μουσική και τη βιομηχανία του θεάματος ξεκίνησε πολύ νωρίς. Ως ταλαντούχο παιδί, τραγουδούσε σε μια εκκλησιαστική χορωδία και αργότερα άρχισε να βάφει τα μαλλιά της ξανθά καθώς της άρεσε που έμοιαζε με τη Μέριλιν Μονρόε.
Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1965 και εργάστηκε σε διάφορες εργασίες, συμπεριλαμβανομένου και του Playboy Club. Τραγουδούσε επίσης σε διάφορα συγκροτήματα, όπως ένα φολκ συγκρότημα που ονομαζόταν Wind in the Willows, πριν κάνει την εμφάνισή της με τις Stilettos.
Ο Chris Stein, γεννήθηκε από Εβραίους γονείς στο Brooklyn της Νέας Υόρκης στις 5 Ιανουαρίου 1950. Μεγάλωσε στην περιοχή Midwood του Μπρούκλιν και φοίτησε στο Midwood High School, αλλά... αποβλήθηκε λόγω των μακριών μαλλιών του.
Το συγκρότημα συνεχίζει να παίζει σε πανκ κλαμπ της Νέας Υόρκης, μαζί με συγχρόνους τους όπως οι Talking Heads, οι Television και η Patti Smith, με την Harry και τον Stein πάντα στο προσκήνιο και με τα άλλα μέλη του να αποχωρούν και να αντικαθίστανται από άλλους όπως ο ντράμερ Clem Burke, ο μπασίστας Gary Valentine και ο κιμπορντίστας Jimmy Destri.
Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο του single "X-Offender" τον Ιούνιο του 1976, ενώ το ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο το όνομά τους, Blondie, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1976. Κανένα από τα δύο δεν σημείωσε αρχικά εμπορική επιτυχία, όμως όλοι σχολίασαν πως το δυνατό σημείο του γκρουπ ήταν η περσόνα τής Debbie Harry.
Άνοιξαν τη συναυλία για τον David Bowie και τον Iggy Pop στην περιοδεία του τελευταίου στις ΗΠΑ στις αρχές του 1977. με την πρώτη τους επιτυχία να έρχεται από την Αυστραλία καθώς το άλμπουμ τους μπήκε στο κορυφαίο είκοσι στα τσάρτς της Αυστραλίας, τον Νοέμβριο του 1977, αμέσως ακολούθησε μια επιτυχημένη αυστραλιανή περιοδεία τον επόμενο μήνα, τον Δεκέμβριο του 1977.
Τον Φεβρουάριο του 1978, οι Blondie κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους, Plastic Letters (νούμερο 10 στο Ηνωμένο Βασίλειο, νούμερο 78 στις ΗΠΑ, νούμερο 64 στην Αυστραλία).
Ο Gary Valentine αποχωρεί και γίνεται μόνιμο μέλος ο κιθαρίστας Frank Infante και μετά την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ, ο Βρετανός μουσικός Nigel Harrison προσλήφθηκε ως ο μόνιμος μπασίστας του συγκροτήματος και οι Blondie γίνονται πλέον εξαμελές συγκρότημα για πρώτη φορά. Αυτό σηματοδότησε μια σταθεροποίηση στη σύνθεση και τον ήχο του συγκροτήματος που έφερε και την επιτυχία τους.
Τώρα ακριβώς κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1978, είναι η εποχή που ολοκληρώνουν την ηχογράφηση του τρίτου άλμπουμ τους, Parallel Lines, που περιείχε μια σειρά από παγκόσμιες επιτυχίες, όπως τα «Heart of Glass» και «Hanging on the Telephone». Κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, φτάνοντας στο νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο νούμερο έξι στις ΗΠΑ και στο νούμερο δύο στην Αυστραλία. Οι Blondie αρχίζουν να απογειώνονται σε φήμη και επιτυχία.
Η εμβληματική εικόνα της Harry σίγουρα βοήθησε στη διαμόρφωση όχι μόνο του ήχου της εποχής, αλλά και της εμφάνισης μιας γενιάς, εδραιώνοντας τη θέση της ως μία από τις πιο φωτογραφημένες και διάσημες γυναίκες στην ιστορία της μουσικής. Αλλά οι Blondie ήταν πάντα κάτι περισσότερο από μια απλή frontwoman. Ήταν ένα συγκρότημα που θόλωνε τα όρια μεταξύ ποπ και πανκ, αφήνοντας ένα διαχρονικό σημάδι στην ιστορία της μουσικής.
Ο Martyn Goddard (1951), είναι Βρετανός φωτογράφος που γεννήθηκε στο Aylesbury του Bucks, και αφού σπούδασε στο Harrow College of Art, έγινε γνωστός φωτογράφος για το The Sunday Telegraph Magazine και το Car magazine. Το 1978 φωτογράφισε τους Blondie καθώς πρότεινε ένα αφιέρωμα στην Debbie Harry για το περιοδικό Sunday Telegraph.
Είχε ακούσει στο Λονδίνο, για αυτή την εντυπωσιακή νέα τραγουδίστρια που έκανε αίσθηση στη Νέα Υόρκη και μάλιστα για να κάνει την φωτογράφηση, προσφέρθηκε να πληρώσει το εισιτήριο για την πτήση του αν το περιοδικό κάλυπτε τα υπόλοιπα έξοδά του. Αυτή η απόφαση τον οδήγησε σε μια εντυπωσιακή σειρά φωτογραφήσεων με την Debbie και το συγκρότημα, συμπεριλαμβανομένων και μεταγενέστερων λήψεων που συνδέονταν με το artwork του άλμπουμ Parallel Lines.
Ναι, το 1978, είναι η χρονιά της απογείωσης των Blondie, και οι φωτογραφίες του Goddard είναι η εξονυχιστική ματιά μας σε ένα συγκρότημα ακριβώς την εποχή που γίνονται σούπερ σταρ. Στην καρδιά όλων των πραγμάτων και γεγονότων βέβαια, βρίσκεται η Debbie Harry, αυτή η μαγνητική παρουσία, της οποίας το μοναδικό μείγμα τόλμης, λάμψης και πανκ στάσης ήρθε να ενσαρκώσει όλο το πνεύμα της εποχής.
Αυτή την περίοδο, είχαμε την χαρά να απολαύσουμε μια έκθεση που τιμά τις πιο διάσημες φωτογραφίες των Blondie από τον Martyn Goddard, τραβηγμένες κατά τη διάρκεια της χρονιάς της μεγάλης επιτυχίας τους.
Στην καρδιά του Barbican Center στο City του Λονδίνου, στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Κέντρου φιλοξενείται η έκθεση Blondie in Camera 1978.
Ο Martyn Goddard επέλεξε 50 εκτυπώσεις - που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια τεσσάρων μεγάλων φωτογραφικών αποστολών στη Νέα Υόρκη – και αυτές οι εμβληματικές του εικόνες, παρουσιάζονται μαζί με εκτυπώσεις αφισών, εξώφυλλα άλμπουμ, αναμνηστικά περιοδειών και συναυλιών, φωτογραφικές μηχανές εποχής και φωτογραφικό εξοπλισμό.
Όλα αυτά, εκτίθενται επίσης δίπλα σε αντικείμενα από την ιδιωτική συλλογή του Alan Edwards (1955), ο οποίος χειρίζεται τις δημόσιες σχέσεις των Blondie από το 1978 και μετά. Το εκτενές αρχείο του Edwards καλύπτει πολλά χρόνια ιστορίας της ποπ μουσικής, τα οποία συλλέχθηκαν κυρίως μετά την καριέρα του ως PR (public relations agency) για μερικά από τα μεγαλύτερα μουσικά συγκροτήματα όλων των εποχών, όπως οι David Bowie (για σχεδόν 40 χρόνια), Prince, The Rolling Stones, Spice Girls, Amy Winehouse, Sir Elton John και Usher.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι επιλέχθηκε εδώ αυτός ο χώρος για την έκθεση καθώς η Μουσική Βιβλιοθήκη Barbican, διαθέτει μία από τις σημαντικότερες δημόσιες μουσικές συλλογές στη Μεγάλη Βρετανία. Εκτός από ένα μεγάλο απόθεμα βιβλίων, παρτιτούρων, περιοδικών και οπτικοακουστικών αντικειμένων, μια σειρά από ψηφιακά αρχεία είναι διαθέσιμα για χρήση από τα μέλη της βιβλιοθήκης.
Φιλοξενεί ένα ζωντανό πρόγραμμα εκθέσεων και εκδηλώσεων που παρουσιάζει τη μουσική ποικιλομορφία του κόσμου μας. Η έκθεση Blondie in Camera 1978 είναι μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση των πρωτοπόρων της μουσικής ‘New Wave’.
Ο Martyn Goddard εξιστορεί με τα δικά του λόγια για όλα αυτά που έζησε και κατέγραψε εκείνη την καταπληκτική εποχή: “Όταν επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο τον Μάιο του 1978 για να φωτογραφίσω την τραγουδίστρια των Blondie, Debbie Harry, στη Νέα Υόρκη, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα υπήρχε ακόμα και σήμερα τέτοια δίψα για τις εικόνες μου, 45 χρόνια αργότερα”. Περιέγραψε την έκθεση ως ένα οπτικό στιγμιότυπο μιας κομβικής στιγμής στην ιστορία των Blondie, αποτυπώνοντας την «ενέργεια, την ακατέργαστη φύση και το στυλ» του συγκροτήματος.
Ο Goddard ακολουθεί το συγκρότημα παντού, από ζωντανές εμφανίσεις, ηχογραφήσεις, δωμάτια ξενοδοχείων, πάρτι στο Studio 54 και πέρα από αυτό, προσφέροντας μας, μια σπάνια ματιά στον κόσμο τους. Οι εικόνες αποτυπώνουν τόσο σκηνοθετημένες όσο και αυθόρμητες στιγμές: την Debbie Harry σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Gramercy Hotel, σε σοκάκια ή μέσα στους πολυσύχναστους θορυβώδεις δρόμους της Νέας Υόρκης.
Το συγκρότημα φωτογραφίζεται σε ταράτσες, ταξιδεύοντας με το λεωφορείο της περιοδείας του, βλέπουμε σκηνές στα παρασκήνια και ηλεκτρισμένες ζωντανές εμφανίσεις. Οι λήψεις είναι γεμάτες ατμόσφαιρα, γεμάτες από το απαλό φυσικό φως στο πρόσωπο της Harry φτάνοντας στην τραχύτητα του Μανχάταν που φαίνεται στο φόντο.
Ο φακός του Goddard δεν καταγράφει απλώς την άνοδο των Blondie. Αποτυπώνει ένα σημείο καμπής στη μουσική αλλά και την οπτική μας κουλτούρα. Τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν μια εποχή που η πανκ, το Νέο Κύμα και η ποπ συγκρούστηκαν με συναρπαστικούς και απρόβλεπτους τρόπους. Ο Goddard ήταν εκεί την κατάλληλη στιγμή για να το καταγράψει και αυτή ακριβώς η συλλογή δείχνει, γιατί το έργο του συνεχίζει να έχει απήχηση. Οι φωτογραφίες του είναι ωμές αλλά εκπέμπουν και λάμψη, είναι αυθόρμητες, αλλά και τέλεια συντεταγμένες, στοιχισμένες.
Ο Goddard μέσα από τις εικόνες του δεν ενδιαφέρεται να μας εντυπωσιάσει με το συγκρότημα ή να τροφοδοτήσει τον μύθο της ροκ εν ρολ μουσικής ιστορίας, ξέρει ακριβώς πότε να κάνει πίσω και να παρατηρήσει, τον τρόπο που θα προετοιμάσει μια φωτογράφιση και πότε να σκύψει για να δει από κοντά το αντικείμενό του.
Έξι εβδομάδες μετά την αρχική εβδομαδιαία φωτογράφιση, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, συνεργαζόμενος ξανά με τους Blondie. Το πρότζεκτ κορυφώθηκε με μια μεγάλη φωτογραφική έκθεση στην γκαλερί Miranda του Λονδίνου, προσελκύοντας μεγάλα πλήθη και την οποία παρακολούθησε το ίδιο το συγκρότημα.
Πολλές από τις εικόνες του Goddard έχουν εμφανιστεί σε εκατοντάδες περιοδικά, εφημερίδες, διαφημιστικές καμπάνιες, αφίσες, ακόμη και στο εξώφυλλο του single “Picture This” και του άλμπουμ Best of Blondie. Οι φωτογραφίες του υπήρξαν το σήμα κατατεθέν των Blondie παγκόσμια.
Με επικεφαλής τη μαγνητική Debbie Harry, οι Blondie πέρασαν από το underground cool στην παγκόσμια διασημότητα με επιτυχίες τους, όπως τα Heart Of Glass, Call Me και The Tide Is High.
Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1982 πριν επανενωθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το 1997 μάλιστα, επέστρεψαν στις περιοδείες και δούλεψαν πάνω σε νέο υλικό. Το «Maria» έφτασε στο νούμερο ένα στα singles charts το 1999, ακριβώς 20 χρόνια μετά το πρώτο single του συγκροτήματος το «Heart of Glass».
Οι Blondie μπήκαν στο Rock and Roll Hall of Fame το 2006 και έχουν πουλήσει πάνω από 40 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Τώρα μάλιστα, ένα νέο άλμπουμ αναμένεται να κυκλοφορήσει τον επόμενο χρόνο αφού παραμένουν μια ζωντανή δύναμη στην μουσική.
Είτε κάποιος είναι λάτρης των Blondie, είτε είναι λάτρης της φωτογραφίας, ή ακόμη αν κάποιος είναι ερευνητής της μουσικής ιστορίας μας, η έκθεση σίγουρα είναι ένας σταθμός. Οι εικόνες του Goddard αποτυπώνουν αβίαστα την ακατέργαστη ενέργεια και τις αυθόρμητες στιγμές που δίνουν ζωή στις φωτογραφίες, μετατρέποντάς τες σε διαχρονικές ιστορίες.
Οι άπεικονίσεις του Goddard δείχνουν εμφατικά πώς δημιουργούνται οι θρύλοι, όχι μόνο στη σκηνή, αλλά και στα παρασκήνια, στις προσωπικές στιγμές τους, αφού καταφέρνει να αποτυπώσει χωρίς φτιασίδια την ψυχή των πρωταγωνιστών. Ναι, οι Blondie με την εμβληματική φυσιογνωμία της Debbie Harry, έγιναν παγκόσμιοι πρωταγωνιστές της μουσικής και του στιλ και οι αβίαστες λήψεις του Martyn Goddard που τα αποτύπωσαν όλα, είναι ένας σπάνιος θησαυρός.
------------
**Πληροφορίες για την έκθεση “Blondie in Camera 1978” στην Barbican Music Library, στο Λονδίνο, μπορείτε να βρείτε εδώ: https://www.barbican.org.uk/whats-on/2025/event/blondie-in-camera-1978
----------
**Photo: A. KATSIOULA
Comments