Tracey Emin, ωμή και εξομολογητική

Tracey Emin / Τρέισι Έμιν : η διάσημη βρετανίδα εικαστικός, συνεχίζει να επηρεάζει τη σύγχρονη τέχνη και σήμερα, μετά από 40 χρόνια τολμηρής, αμετανόητης αυτοέκφρασης. Μέσα από έναν ανεμοστρόβιλο συναισθημάτων, μια γυναίκα που πολεμά και ονειρεύεται, χρησιμοποιεί το γυναικείο σώμα εξερευνώντας το πάθος, τον πόνο και την θεραπεία.

---------------

Δείτε το videopodcast στο YouTube κάνοντας κλικ επάνω

Ακούστε το podcast στο Spotify κάνοντας κλικ επάνω, ή στο Spotify for creators κάτω

---------------------

Από την Αγνή Κατσιούλα

---------------------

H παγκοσμίου φήμης δημιουργός Dame Tracey Emin, είναι ένα είδωλο, μια ξεχωριστή, σημαντική, καλλιτέχνιδα που καθόρισε την εποχή της. Με το έργο της διαμόρφωσε μια ολόκληρη γενιά, σόκαρε τον κόσμο, άλλαξε το τι θα μπορούσε να είναι η τέχνη, καθώς μεταμόρφωσε με το πρωτοποριακό έργο της, την κατανόησή μας για το τι μπορεί να είναι η τέχνη. Σκληρή, απροσχημάτιστη, σπλαχνική και τόσο συναισθηματικά ειλικρινής που μας αναγκάζει να αισθανθούμε αυτό που η ίδια νοιώθει. Πάντα αφηγείται την ζωή της με πόνο και θλίψη σε πρώτο πρόσωπο, εκτίθεται και αποκαλύπτει τις πιο προσωπικές της σκέψεις, επανεξετάζει την προσωπική της ιστορία, δίνοντας έμφαση στα ταραγμένα χρόνια που πέρασε μέσα από βιασμούς, εκτρώσεις, αλκοόλ και ψυχολογική πίεση. Όμως πολεμά και ονειρεύεται, καθώς είναι και μια γυναίκα που πρόσφατα επιβίωσε από τη μάχη της με τον καρκίνο και οι τελευταίοι φιλόδοξοι πίνακές της προσφέρουν μια υπερβατική, πνευματική ποιότητα, δείχνοντας την αποφασιστικότητα της να ζήσει στο παρόν και το τώρα, προχωρώντας μπροστά. Μέσα από ζωγραφική, βίντεο, υφάσματα, νέον, γραφή, γλυπτική και εγκαταστάσεις, σπάει τα όρια που διαχωρίζουν το προσωπικό από το δημόσιο, καθορίζοντας με το συνολικό έργο της, την λαμπρή παρουσία της στη βρετανική κουλτούρα αλλά και την παγκόσμια ιστορία της τέχνης.

** Αφορμή για το αφιέρωμα μας η έκθεση-έρευνα με τίτλο “A Second Life” (Δεύτερη Ζωή) στην Tate Modern, εδώ στο Λονδίνο, σχεδιασμένη σε στενή συνεργασία με την καλλιτέχνιδα. Μια παρουσίαση ορόσημο που ιχνηλατεί 40 χρόνια πρωτοποριακής πρακτικής της Tracey Emin, παρουσιάζοντας πάνω από 100 έργα που καθόρισαν την καριέρα της, μαζί με δημιουργίες που δεν έχουν εκτεθεί ποτέ πριν.

---------------

Το Margate είναι μια παραθαλάσσια πόλη-θέρετρο στην περιοχή Thanet του Kent στην Αγγλία. Βρίσκεται στη βόρεια ακτή του Kent, βορειοανατολικά του Canterbury και το 2011 καταγράφηκε με πληθυσμό 61.223 κατοίκων.

Βρίσκεται μόλις 1,5 έως 2 ώρες μακριά από το Λονδίνο με απευθείας τρένο και συνδυάζει την κομψή, παράκτια δροσιά μια λουτρόπολης, σε συνδυασμό με τις κλασικές βρετανικές οικογενειακές παραδόσεις.

Η πόλη υπήρξε ένα σημαντικό θαλάσσιο λιμάνι από τον Μεσαίωνα και συνδέθηκε με το Dover ως μέρος των Cinque Ports τον 15ο αιώνα, δηλαδή μια ιστορική ομάδα παράκτιων πόλεων στη νοτιοανατολική Αγγλία, που σχημάτισαν μια ισχυρή συμμαχία για το εμπόριο και τη ναυτική άμυνα.

Υπήρξε ένα δημοφιλές μέρος για τους παραθεριστές τον 18ο αιώνα, λόγω της εύκολης πρόσβασης μέσω του Τάμεση και αργότερα με την εξέλιξη των σιδηροδρόμων, με τις απέραντες αμμώδεις παραλίες Walpole Bay, το εντυπωσιακό φαινόμενο της παλίρροιας που αποκαλύπτει το μεγαλείο του Margate Main Sands που κυριαρχεί στην βιτρίνα της πόλης προς την θάλασσα, αλλά και το πάρκο ψυχαγωγίας Dreamland.

Δυστυχώς, στα τέλη του 20ού αιώνα, εκεί που όταν γιορτάζαμε το νέο μιλένιουμ, η πόλη παράκμασε μαζί με άλλα βρετανικά παραθαλάσσια θέρετρα, αλλά τα τελευταία χρόνια με προσπάθειες για την αναζωογόνηση της οικονομίας του ανακάμπτει θεαματικά.

Το Margate σήμερα σίγουρα αξίζει να το επισκεφθεί κάποιος για τον ζωντανό συνδυασμό της ρετρό παραθαλάσσιας γοητείας του που κυριολεκτικά σε συνεπαίρνει από την πρώτη στιγμή που αντικρίζεις την πόλη, σύγχρονης τέχνης παγκόσμιας κλάσης από την εκπληκτική Πινακοθήκη Turner Contemporary και μιας πραγματικά ακμάζουσας γαστρονομικής σκηνής. Μάλιστα οι παραλίες του βραβεύτηκαν με το Seaside Award 2026.

Photo: screenshot tkestudios instagram

Πριν λίγους μήνες, τον Ιανουάριο, η βασίλισσα της ποπ Madonna δήλωσε ότι το Margate, είναι η «ιδέα του παραδείσου» της. Επαινώντας την πόλη, είπε: «Κάθε φορά που πηγαίνω εκεί, νιώθω σαν να έχω μπει σε ένα όνειρο. «Εκτός από όλα αυτά που κάνω, έχω την ευκαιρία να φάω στο αγαπημένο μου ιταλικό εστιατόριο, το οποίο δεν δίνω σε κανέναν το όνομα του γιατί τότε όλοι θα πάνε εκεί».

Το παγκόσμιο είδωλο της μουσικής, δημοσίευσε φωτογραφίες από μια έκθεση τέχνης στο λογαριασμό της στο Instagram, και απέτισε φόρο τιμής στην Dame Tracey Emin, την παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνη και φίλη της για περισσότερα από 25 χρόνια, που την αποκάλεσε "pearl" (μαργαριτάρι).

Photo: screenshot tkestudios instagram

Η ποπ σταρ είπε ότι η Emin που ζει και εργάζεται στο Margate, έχει δημιουργήσει το Tracey Emin Artist Residency, μια δωρεάν σχολή τέχνης με έδρα το στούντιο της, δηλαδή μια δημιουργική κοινότητα στην περιοχή, δίνοντας ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες να δημιουργούν απερίσπαστοι, και μετά συνέχισε γράφοντας: «Κάθε φορά που πηγαίνω εκεί (Margate), νιώθω σαν να έχω μπει σε ένα όνειρο».

Photo: screenshot tkestudios instagram

Η Madonna, η οποία έχτισε τη δική της καριέρα βασισμένη στον συνεχή επαναπροσδιορισμό και το πάθος για την αμφισβήτηση των κοινωνικών κανόνων, έγραψε: «Έχω πάει εκεί μερικές φορές μέχρι τώρα και πάντα με εντυπωσιάζει η αφοσίωση και το πάθος όλων αυτών των καλλιτεχνών. Όχι μόνο αυτό, αλλά ολόκληρη η πόλη φαίνεται να κατοικείται και να ενεργοποιείται από τη δημιουργικότητα. Συγγραφείς και καλλιτέχνες performance, φωτογράφοι και ζωγράφοι. Αυτή είναι η ιδέα μου για τον παράδεισο».

Η Emin αφού ευχαρίστησε την “υπέροχη” φίλη της που την επισκέφτηκε είπε πως η πόλη τα τελευταία 10 χρόνια έχει ξαναζωντανέψει, μετά από χρόνια εγκατάλειψης και ότι νέοι και παλιοί κάτοικοι, την έκαναν μια θετική και αισιόδοξη, χαρισματική πόλη.

Η Tracey Karima Emin γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1963 στο Croydon, μια περιοχή του νότιου Λονδίνου, από Αγγλίδα μητέρα και Τουρκοκύπριο πατέρα. Μεγάλωσε όμως στο Margate του Kent με τον δίδυμο αδελφό της Paul, όπου μετακόμισε η οικογένειά της καθώς ο πατέρας της διατηρούσε ένα ξενοδοχείο στην λουτρόπολη.

Υπήρξε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, καθώς βιάστηκε στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών ενώ ζούσε στο Margate, αναφέροντας μάλιστα τις επιθέσεις στην περιοχή ως «αυτό που συνέβη σε πολλά κορίτσια». Αυτό της άφησε μια ανεξίτηλη πληγή που μπορεί να ξεπέρασε αλλά που πάντα αιμορραγεί. Σε ένα ύστερο άρθρο της για την Evening Standard, έγραψε ότι «δεν θυμόταν να είναι παρθένα», αναφέροντας ότι βιάστηκε πολλές φορές ως νεαρή έφηβη.

Στην εφηβεία της λοιπόν, υπήρξε όπως λέει η ίδια «τεράστια θαυμάστρια» του Ντέιβιντ Μπάουι (David Bowie, 1947-2016). Όταν ήταν περίπου 15 ετών, ένας φίλος τής είπε ότι τα εξώφυλλα των άλμπουμ «Heroes», (1977) και «Lodger», (1979) του Βρετανού μουσικού εμπνεύστηκαν από πίνακες του αυστριακού καλλιτέχνη Εγκον Σίλε (Egon Schiele, 1890-1918).

H Emin δεν είχε ακούσει ποτέ για τον Σίλε, αλλά ενθουσιάστηκε. Πήγε αμέσως στο βιβλιοπωλείο Albion στο Margate και ρώτησε αν είχαν κάτι πάνω στην ζωγραφική του. Της έδωσαν ένα βιβλίο για τον εξπρεσιονισμό που περιέχει ανατυπώσεις όχι μόνο των έργων του Σίλε αλλά και έργων του αυστριακού Οσκαρ Κοκόσκα (Oskar Kokoschka, 1886-1980) και του Εντβαρτ Μουνκ ( Edvard Munch).

Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, ιδιαίτερα με τον καταπληκτικό, γεμάτο κρυφά νοήματα και συναισθήματα κόσμο του Νορβηγού ζωγράφου. «Αυτή είναι η τέχνη μου, αυτή είμαι εγώ. Αυτός είναι ο κόσμος μου», αναφώνησε κατά τα λεγόμενά της.

Η Emin έχει εκφράσει συχνά τον θαυμασμό της για τους πίνακες του Edvard Munch, θεωρεί τους πίνακές του ανοιχτούς σε συναίσθημα, αυτοσαρκαστικούς και προκλητικούς για έναν άνθρωπο που δημιούργησε στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς έδειχνε ανοιχτά την αδυναμία του, κι αυτό τον ενδυνάμωνε, του έδινε δύναμη να προχωρήσει, κάτι που διδάχθηκε από εκείνον.

Photo: screenshot Royal Academy of Arts

Την άνοιξη του 2021 μάλιστα, στη Royal Academy of Arts, απολαύσαμε τα έργα των δύο δημιουργών σε συνομιλία σε μια καταπληκτική έκθεση με τίτλο “Tracey Emin / Edvard Munch: The Loneliness of the Soul”.

Μέχρι τη στιγμή που πήγε στο Maidstone Art College το 1984, ήταν «λάτρης» του Νορβηγού καλλιτέχνη με την σκέψη της να μένει πάντα προσηλωμένη στην τέχνη της Ευρώπης μεταξύ 1880 και 1945. Ενδιαφερόταν για την ψυχολογία και προσπάθησε να ανοίξει νέους τρόπους στην σκέψη της για το τι θα μπορούσε να είναι η τέχνη μέσα από νέες αναζητήσεις έκφρασης.

Το 1987, μετακόμισε στο Λονδίνο για να σπουδάσει στο Royal College of Art, όπου το 1989 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη ζωγραφική. Μετά την αποφοίτησή της, είχε δύο τραυματικές αμβλώσεις και αυτές οι εμπειρίες την οδήγησαν να καταστρέψει όλη την τέχνη που είχε παράγει στο μεταπτυχιακό της και αργότερα, περιέγραψε την περίοδο αυτή ως «συναισθηματική αυτοκτονία».

Η Emin ήταν μέλος της ομάδας Young British Artists, η οποία κατέκτησε τον κόσμο της τέχνης με την αμφιλεγόμενη άποψή της για τη σύγχρονη τέχνη στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η ομάδα περιελάμβανε τη Sarah Lucas (23 Οκτωβρίου 1962) και τον Damien Hirst (7 Ιουνίου 1965).

Το συνολικό έργο της Emin εκτείνεται σε σχέδια, ταπισερί, κεντήματα, ταινίες, χάλκινα γλυπτά, νέον πινακίδες, ξύλινες κατασκευές και βέβαια εγκαταστάσεις. Παρά την ποικιλία αυτή, διατηρεί σταθερά μια ποιότητα στο έργο της που το καθιστά σαφώς δικό της. Ο προσωπικός μονόλογος είναι ένα σημαντικό νήμα που διατρέχει όλο το έργο της. Η Emin βασίζεται στη δική της εμπειρία για να διαμορφώσει το έργο της, το οποίο εκτείνεται από το σεξουαλικό της ιστορικό, την κακοποίηση και την έκτρωση έως το φύλο και τις σχέσεις.

Αυτή την εποχή έχουμε την μοναδική ευκαιρία να εξερευνήσουμε επισταμένα τη ζωή και το έργο της Tracey Emin καθώς η Tate Modern η μεγάλη Πινακοθήκη στο Bankside στο κέντρο του Λονδίνου, διοργανώνει τη μεγαλύτερη έκθεση έρευνας που έγινε ποτέ, γιορτάζοντας την πρωτοποριακή δημιουργικότητα της παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνιδας.

Η δέσμευση της Emin στην αμετακίνητη αυτοέκφραση έχει μεταμορφώσει την κατανόησή μας για το τι μπορεί να είναι η τέχνη και συνεχίζει και σήμερα να επηρεάζει τη σύγχρονη τέχνη, χρησιμοποιώντας το γυναικείο σώμα για να εξερευνήσει το πάθος, τον πόνο και την θεραπεία.

Καλύπτοντας την εξαιρετική 40χρονη πρακτική της - από πρωτοποριακές εγκαταστάσεις που έγιναν τη δεκαετία του 1990, μέχρι πρόσφατους πίνακες και χάλκινα έργα που εκτίθενται για πρώτη φορά - η έκθεση με τίτλο “A Second Life” (Μια Δεύτερη Ζωή) σηματοδοτεί την πιο σημαντική έκθεση της καριέρας της Emin, εντοπίζοντας τα βασικά γεγονότα της ζωής που έχουν διαμορφώσει το ταξίδι και τη μεταμόρφωσή της.

Σχεδιασμένη σε στενή συνεργασία με την καλλιτέχνιδα, η παρουσίαση, συγκεντρώνει πάνω από 100 έργα που περιλαμβάνουν ζωγραφική, βίντεο, υφάσματα, νέον, γλυπτική και εγκαταστάσεις, καταδεικνύοντας την ασυμβίβαστη εξομολογητική της προσέγγιση στην ανταλλαγή εμπειριών αγάπης, τραύματος και προσωπικής ανάπτυξης.

Καταγράφοντας τη δια βίου αφοσίωση της Emin στη ζωγραφική, η έκθεση ξεκινάει παρουσιάζοντας έργα από την πρώτη της ατομική έκθεση στο White Cube, με τίτλο My Major Retrospective 1982-93, που περιλαμβάνει μια σειρά από μικροσκοπικές φωτογραφίες των ζωγραφικών έργων της από τη σχολή καλών τεχνών της δεκαετίας του 1980, τις οποίες όπως αναφέραμε κατέστρεψε, μετά από τη δύσκολη περίοδο της ζωής της με τις αμβλώσεις.

Παρουσιάζονται παράλληλα με το “Tracey Emin CV 1995”, μια αυτοπροσωπογραφία και αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο της ζωής της μέχρι εκείνη τη στιγμή γραμμένο σε απλά χαρτιά, και το συγκινητικό βίντεο Why I Never Became A Dancer 1995, στο οποίο η καλλιτέχνιδα αφηγείται τραυματικά γεγονότα από τα εφηβικά της χρόνια στο Margate σε film, Super 8mm.

Όλα μαζί, αυτά τα πρώιμα έργα εισαγάγουν τους επισκέπτες στην άμεσα αναγνωρίσιμη φωνή σε πρώτο πρόσωπο της Emin και την εξομολογητική της προσέγγιση στην αφήγηση. 

Όπως ήδη έχουμε αναφέρει υπάρχει βαθιά ριζωμένη σύνδεση της Emin με την πατρίδα της, το Margate, που παρέμεινε πάντα ένα σταθερό σημείο αναφοράς σε όλη την πρακτική της και δημιουργία. Εγκαταλείποντας το Margate σε ηλικία 15 ετών, η Emin επέστρεψε κατά διαστήματα, στα τέλη της εφηβείας της και στις αρχές της δεκαετίας των 20 χρόνων της, πριν μετακομίσει στο Λονδίνο το 1987 για να σπουδάσει στο Royal College of Art.

Αφού βίωσε τον θάνατο της μητέρας της στο Margate το 2016 και αφού επέζησε από τη μάχη με τον καρκίνο το 2020, τότε ακριβώς είναι που η Emin αποφασίζει να ξαναγυρίσει για πάντα στην παραθαλάσσια πόλη, που την τραυμάτισε. Η Tate Modern παρουσιάζει τα έργα από τη ζωή της με επίκεντρο το Margate και αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία, εξερευνώντας τον τρόπο που καταφέρνει να επανεξετάζει και να αφηγείται την προσωπική της ιστορία και τα τραύματα που την σημάδεψαν.

Δίνοντας έμφαση στα ταραγμένα χρόνια που πέρασε εκεί, το Mad Tracey From Margate: Everybody’s Been There 1997 αποκαλύπτει τις πιο προσωπικές της σκέψεις, μέσα από χειροποίητες φράσεις, γράμματα και σχέδια.

Tο ξύλινο rollercoaster με τίτλο It’s Not the Way I Want to Die 2005 εμπνέεται από το διάσημο λούνα παρκ της πόλης, Dreamland, για να αναλογιστεί ο θεατής τις ανησυχίες και τα τρωτά της σημεία.

Η Emin συχνά στα έργα της αντιμετωπίζει προσωπικά τραύματα και πόνο, διαλύοντας το στίγμα που περιβάλλει ζητήματα που συχνά μένουν ασυζήτητα. Η έκθεση ασχολείται με την εμπειρία τής καλλιτέχνιδας από την σεξουαλική επίθεση που υπέστη, με το έργο-επιγραφή του νέον I could have Loved my Innocence, 2007 και του κεντημένου Is This a Joke, 2009.

Σε ένα από τα πιο προσωπικά της βίντεο έργα, το How It Feels 1996, η Emin δίνει μια απαιτητική αλλά και ενδυναμωτική αφήγηση μιας έκτρωσης που υπέστη και πήγε στραβά, περιγράφοντας την ιατρική παραμέληση, τις σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της άρνησης της μητρότητας και τον μισογυνισμό που σχετίζεται με αυτήν την απόφαση.

Εδώ λοιπόν, παρουσιάζεται δημόσια για πρώτη φορά, το πάπλωμα The Last of the Gold, 2002 που φέρει ένα (Α-Ζ), «Α έως Ω της έκτρωσης», παρέχοντας συμβουλές σε γυναίκες που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις.

Στην καρδιά της έκθεσης στο Δωμάτιο 9 της γκαλερί, βρίσκονται δύο σημαντικές εγκαταστάσεις: το Exorcism of the Last Painting I Ever Made (1996) και το θρυλικό My Bed (1998). Η πρώτη καταγράφει μια περίοδο τριών εβδομάδων όπου η Emin κλείδωσε τον εαυτό της σε μια γκαλερί της Στοκχόλμης προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με τη σχέση της με τη ζωγραφική, την οποία είχε εγκαταλείψει έξι χρόνια πριν, μετά την εμπειρία της με την έκτρωση που την σημάδεψε.

Το My Bed, η εμβληματική εγκατάσταση της Emin, η οποία ήταν υποψήφια για το βραβείο Turner, καταγράφει την ανάρρωσή της από μια κατάρρευση της που προκλήθηκε από το αλκοόλ, την εξάρτησή της από το αλκοόλ.

Το έργο αυτό πυροδότησε έντονη κριτική και δημόσια συζήτηση, αμφισβητώντας το τι θα μπορούσε να είναι η τέχνη. Η αδιαφορία της Emin για κάθε διαχωρισμό του προσωπικού και του δημόσιου, μαζί με τη δέσμευσή της για αμετανόητη αυτοέκφραση, ήρθε να καθορίσει μια ιστορική στιγμή στη βρετανική κουλτούρα αλλά και την παγκόσμια ιστορία της τέχνης.

Αυτά λοιπόν, τα εξαιρετικά έργα στο κέντρο της έκθεσης, δημιουργούν μια γέφυρα, που μεταφέρουν τον σοκαρισμένο θεατή από την πρώτη τραυματική ζωή της Emin στη δεύτερη ζωή της (Second Life), μετά από ασθένεια και χειρουργική επέμβαση, όταν αντιμετώπισε κατάματα τον καρκίνο και τον θάνατο.

Καταφέρνει την εμπειρία της με τον καρκίνο της ουροδόχου κύστης, τη χειρουργική επέμβαση και την αναπηρία της, να εξετάζονται άμεσα στην έκθεση, τονίζοντας εμφατικά την ενέργειά της όλα τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα της να τα κάνει δημόσια τέχνη που την προσφέρει απλόχερα και με συναίσθημα στο πλατύ κοινό.

Το πρόσφατο χάλκινο γλυπτό Ascension (2024), εξερευνά αυτό ακριβώς, τη νέα σχέση της Emin με το σώμα της μετά από το σοβαρό χειρουργείο, που συνοδεύεται από νέες φωτογραφίες που δείχνουν το “στόμιο εξόδου των ούρων” με το οποίο ζει τώρα. Συγκλονιστικό πραγματικά, το πως καταφέρνει να εκθέτει τα τραύματα και τις αγωνίες της σωματικές, ψυχικές, συναισθηματικές, χωρίς ενδοιασμούς.

Η έκθεση κορυφώνεται με την καλλιτέχνιδα να εξερευνά τις διαστάσεις αυτής της νέας δεύτερης ζωής της στη ζωγραφική, όταν αποφασίζει να παλέψει, να ενδυναμωθεί, να επουλωθεί και να ατενίσει το παρόν και το μέλλον.

Ναι, ενώ ο πόνος και η θλίψη εξακολουθούν να υπάρχουν, οι φιλόδοξοι πίνακες μεγάλης κλίμακας της Emin προσφέρουν μια υπερβατική, πνευματική ποιότητα, δείχνοντας μια αποφασιστικότητα, να ζήσει κανείς στο παρόν, στο φως και την αγάπη.

Πάντα βέβαια θα υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά στο έργο της, όπως στο γλυπτό Death Mask, 2002 που βρίσκεται ανάμεσα σε αυτούς τους μεγάλους πίνακες που απεικονίζουν μια ζωή που βιώνεται στο έπακρο.

Πέρα βέβαια από τα έργα στους τοίχους της γκαλερί, το μνημειώδες χάλκινο έργο I Followed You Until The End, 2023, κυριαρχεί στο τοπίο έξω από την Tate Modern, προσκαλώντας τους περαστικούς να βιώσουν το πρωτοποριακό, σπλαχνικό έργο της Emin.

Για την έκθεση Second Life στην Tate, η Emin εργάσθηκε τα τελευταία δυο χρόνια. Σε μια δημοσιευμένη συζήτηση αναφέρει με τα δικά της λόγια: “Η δεύτερη ζωή μου είναι αυτή, τώρα. Μερικές φορές νομίζω ότι πέθανα, και αυτός είναι ο παράδεισος. Και ο παράδεισός μου είναι αυτό που δημιουργώ, αυτός ο καταπληκτικός κόσμος τέχνης, αυτός ο κόσμος της τέχνης και της σχολής τέχνης, σε μια πόλη (Margate) που γνώριζα, που μεγάλωσα, που έχει αλλάξει εντελώς. Η ζωή στην οποία επέστρεψα είναι απλά πολύ καλύτερη. Έχω κάνει περισσότερα τα τελευταία πέντε χρόνια από ό,τι σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου”.

Η καταπληκτική καλλιτέχνης που μας παρέσυρε στον κόσμο, τις σκέψεις και το συναίσθημά της, που καθόρισε την οπτική μας στη σύγχρονη τέχνη, έχει αναφέρει συχνά πως όταν βιώνουμε τα έργα της, θα ήθελε να σκεφτόμαστε την δική μας ζωή, να ανατρέχουμε σε καταστάσεις και συναισθήματα των δικών μας βιωμάτων και όχι επιφανειακά να επεξεργαζόμαστε την δική της.

Θέλει να σκεφτόμαστε τις δικές μας εμπειρίες ώστε να πάμε λίγο πιο κάτω, να προχωράμε στο τώρα και το μέλλον χωρίς τα βαρίδια και τα τραύματα που μας καθήλωναν στο παρελθόν.

Η έκθεση διευρύνει την ιστορία της Emin, τιμά την ωμή και εξομολογητική της προσέγγιση καθώς θέτει βαθιά ερωτήματα για την αγάπη, το τραύμα και την ζωή, μέσα από την αυτοβιογραφική τέχνη της. Καταδεικνύει επίσης, τη δια βίου αφοσίωσή της στην αυτοέκφραση και την ζωγραφική, παρουσιάζοντας το πιο πρόσφατο έργο της, ως την κορύφωση των τρόπων με τους οποίους έχει διοχετεύσει τη ζωή της στην τέχνη τώρα πια.

Επουλώνοντας τα τραύματα και δίνοντάς και σε μας την δυνατότητα για μια αυτοψυχαναλυτική κάθαρση,αυτή την επιθυμητή κάθαρση που λειτουργεί μεταξύ δημιουργού και θεατή, μας αγγίζει τόσο που μας φέρνει ένα κόμπο συγκίνησης στο λαιμό αναλογιζόμενοι και φυλλομετρώντας το μέσα μας.

 ------------

**Πληροφορίες για την έκθεση “Tracey Emin: A Second Life”, στην Tate Modern στο Λονδίνο, μπορείτε να βρείτε εδώ: https://www.tate.org.uk/whats-on/tate-modern/tracey-emin

----------

**Photo: A. KATSIOULA (γενικές και από την έκθεση στην Tate Modern)